"Mevlid-i Nebi"

"Mevlid-i Nebi"

Sevgili Peygamberimizin(s.a.v.) doğumunun 1440'ncı yıldönümü "Mevlid-i Nebi" bize, çevremize, milletimize, İslam alemine ve tüm insanlığa hayırlar getirsin dileriz.

Her toplum kendi seçkin şahsiyetlerini örnek alır. İlim, irfan ve akl-ı selim sahibi insanların da yapacağı budur. İşte bu insanlar dünya ve ahirette, mesut ve bahtiyar olurlar. Bu tür bahtiyar insanlardan yoksun olan toplumlar ahlâki çöküntüye düşerler, huzurları bozulur; güç ve kuvvetlerini kaybederler; anarşinin içine düşerler. Bu kaçınılmaz bir sonuçtur.

Dinî ve ahlakî hayatımızın en büyük örnek şahsiyeti, hiç şüphe yok ki, sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.s.)’dir.

Alemlere rahmet olarak gönderilen son peygamber, Hz. Muhammed (s.a.s.)’in örnek hayatı incelendiğinde; O’nun muhteşem özellikleri, açıkça görülür.

Allah Rasûlü, kimsenin ayıbını yüzüne vurmaz, hoşlanmadığı ve yanlış gördüğü bir davranış olursa o davranışı yapanların kim olduğunu belirtmeden ve kimseyi kırmadan, yanlışları düzeltir; kimsenin sözünü kesmez, konuşması bitinceye kadar dinler, kimsenin gizli hallerini araştırmaz, kendini ilgilendirmeyen konularla meşgul olmazdı. Allah’a hürmetsizlik yapılmadıkça, kendisine karşı yapılan kötülükleri bağışlar, eline fırsat geçse de intikam almayı düşünmezdi. Zengin-fakir, efendi-köle, büyük-küçük ayrımı yapmadan insanları eşit tutardı.

Hz. Peygamber cömertti. İkram etmeyi çok severdi. Eline geçen hemen her şeyi muhtaçlara dağıtır, kimseyi eli boş çevirmezdi. Bütün işlerini tam bir düzen ve intizam içinde yapar, vaktini boşa geçirmezdi.

Dürüstlükten ayrılmazdı. Verdiği sözü tutardı. Şakayla da olsa, asla yalan söylemezdi. Henüz peygamber olmadan “güvenilen kişi” unvanını kazanmıştı. Bunun içindir ki, Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’de; “Sizin için, Allah’ın Rasulü (Hz. Muhammed), Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah’ı çokca zikredenler için, güzel bir örnektir.[Ahzap Suresi Ayet:21.] buyurur. Bunun yanında; Allah Teala Kur’an’da Yüce Peygamberimizin “En üstün ahlâk üzere bulunduğunu”[Kalem Suresi Ayet:4.],“Allah’ın rahmetinin eseri olarak ümmetine yumuşak ve merhametle davrandığını”[Al-i İmran Suresi Ayet:159.] bildirmiş ve “Ey Muhammed! Biz seni ancak alemlere rahmet olarak gönderdik”[Enbiya Suresi Ayet: 107.] buyurmuştur.

Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.s.) de “Sizin en hayırlınız, ahlâken en güzel olanınızdır.”[Buhari], “Ben ancak güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim”[Malik] buyurmuştur.

Hz. Mevlâna (k.s.) "Ben sağ olduğum müddetçe Kur’an’ın kölesiyim. Ben Muhammed muhtarın yolunun tozuyum..." ve "Alnımızdaki o parlak nûr, Hak âşıkının gönlündeki o iman ışığı, secde eseri olarak mü'minlerin yüzlerinde görülen bütün bu nurlar, bilki her nurun nuru, Allah'ın sevgili peygamberi Muhammed'in nurundandır. " demektedir., Bizlerinde, Rahmet Peygamberinin, O yüce insanın (s.a.v.) yolunda kurban olması, örnek alması gerekmektedir.

Sevgili Peygamberimizin doğumunun 1440'ıncı yıldönümünü kutlarken, Müslüman’a yaraşanın onun yüksek ahlakını benimsemek, ailesine, çevresine, milletine ve devletine yararlı bir insan olmaktır.

Sevgili Peygamberimizin(s.a.v.) doğumunun 1440'ıncı yıldönümü "Mevlid-i Nebi" bize, çevremize, milletimize, İslam alemine ve tüm insanlığa hayırlar getirsin dileriz.

HOCAM

Muzaffer DOĞAN

Hocam…

Arif Nihat Asya’ nın aziz hatırasına

Son sevdalı sensin desem yeridir
Güzeller hüsn-ü hatsız kaldı hocam

Dalgalanmak için rüzgar bekleyen
O tepede vaatsız kaldı hocam

Fatihlere gebe kızlar babasız
Koçyiğitler pusatsız kaldı hocam

Devlerin geçtiği o yollar ıssız
Altından nallar atsız kaldı hocam

Vurdular can yoldaşını Dicle nin
Yaban elde Fıratsız kaldı hocam

Göz pınarları kurudu dedemin
Koca ninem feryatsız kaldı hocam

Uçarken aldıklarını geri ver
Hak kuşları kanatsız kaldı hocam

Ve…çıktın adsız girdiğin kapıdan
ASYA…Arif Nihat’sız kaldı hocam

Muzaffer DOĞAN

İĞRENİYORUM

İğreniyorum!

Elimden doğruca, güzelce, iyice bir yazı mı çıkıyor? İğreniyorum! Hâlâ bu memlekette doğru, güzel ve iyi olanı savunma gayretimden, bu gayretin boşluğunu anlayamamak enayiliğinden iğreniyorum!
Olanlar ortadayken, hep bugünü yarına erteleyici ve gelmeyecek bir istikbale ısmarlayıcı 'cek' ve 'cak' edatlarından iğreniyorum!
(Perikles) gibi (Attik) Yunan medeniyetinin en haşmetli ve her şeyi tamam cemiyetinde, (Lirik) şiirin babası (Pindaros) şöyle der:'Meğer bütün bir ömür katırlara saman yerine çiçek sunmuşum! '... Ben de aynı meraret duygusuyla güneşi cepte kaybetmiş bir topluma bu sırrı anlatamamanın sefaletinden iğreniyorum!
Dudaklarla kalbler arasındaki mesafeden, her akşam başına yorganı çeker çekmez uyuyuveren nefs muhasebesi yoksunu eyyamgüder politikacıdan, tecrit kampı ve iman zindanı haline getirdikleri camilere hissizce girip çıkan marka müslümanlarından iğreniyorum! Gördüğü şeyi nasıl görebildiğini izahtan âcizken gözüyle görmediği için Allahı inkar eden maddeciden iğreniyorum!
Posayı cevher sanan kabuk milliyetçisinden, çile çekmeden olmaya bakan ezberci medeniyetçiden, hayat ağacını devirmeyi ve nurlu meyveleriyle ateşe atmayı inkilâp sayan devrimbazdan ve bunlara inananlardan, kapılanlardan iğreniyorum!
Hâsılı, dil adına dilden, ev adına elden, vatan adına vatandan ve köy, köylü, şehir, şehirli, gazete, dergi, kitap, mektep, talebe, muallim, polis, memur, kanun, nizam, kadın, erkek, dost, ahbap ne varsa bunların gerçekleri adına hepsinden iğreniyorum!
Ötesi var mı? ...
Ağlayamayan, anlayamayan, içini kanatamayan, yumruğunu sıkamayan insandan, Allahın Kur'anda 'belhüm adal-Hayvandan aşağı' diye andığı iki ayaklılardan iğreniyorum!
(17 Mart 1980)
N.Fazıl KISAKÜREK

LEYLÂ’DAN MEVLÂ’YA VARABİLMEK İÇİN

LEYLÂ’DAN MEVLÂ’YA VARABİLMEK İÇİN

Hz. Mevlânâ, Mesnevî-i Şerif’te;

“Âşıklık, ister bu baştan olsun, ister öbür baştan, sonunda bizi o tarafa götürecek bir rehberdir.” (c. 1, b. 111) demektedir.

Kâinatın her zerresi Allah’ın tecellî aynasıdır ki onlara “mazhar”, Hakk’ın tecellisine ise “zâhir” denir. Erbab-ı kemâl her yerde ve her şeyde zâhir olan o Cemâlullahı sever. Bazıları ise bu kemal derecesine ulaşamadıkları için kâinat aynasına bakan Cenab-ı Hakk’ı değil de, onun tecellîsini yansıtan varlık aynasını sever, böylece, zâhir olan Allah’tan gaflet eder ve mazhar olan varlıklara muhabbet beslerler. Zâhir olan Allah’ı sevenin aşkına “hakiki”, mazhar olan varlığı sevenlerin aşkına ise “mecâzî” denilir. (Tahirü’l-Mevlevi, I, 134)

Beyite göre aşk, her şekli ve her hâliyle bizi Allah’a götüren yoldur. Burada demek istenir ki, aşk ister iki insan arasında duyulan ve yeryüzünde çok görülen “mecâzî aşk” olsun, ister Allah’la kul arasındaki “hakiki aşk” derecesini bulsun, neticesi aynıdır. İşin sonunda insanı hakikat mertebesine ve yüce vahdet sarayına ulaştırır. (Abidin Paşa, I, 57; Tahirü’l-Mevlevi, I, 133; Kenan Rıfai, 33)

Yukarıdaki beyiti Allah ile kul arası sevgi bağlamında değerlendirecek olursak, “Allah onları sever, onlar da Allah’ı sever.” (Mâide sûresi, 54) âyetini de dikkate alarak diyebiliriz ki; sevgi ister Allah’tan kula, istersen kuldan Allah’a yönelik olsun, sonuçta kul Allah’a yaklaşmış olur.

“Mecaz, hakikatin köprüsüdür” sözü, hakikat semtine mecaz köprüsü vasıtasıyla geçilebileceğini, aşk-ı mecâzîye tutulanların neticede aşk-ı hakikîye geçeceklerini anlatır. (Tahirü’l-Mevlevi, I, 135) Ancak bunun bazı şartları vardır:

1- Farkındalık

Bir insan, dünyada âşık olduğu bir güzelliğin esasen Allah’ın güzelliği, O’nun varlıklarda ve insanlardaki yansıması olduğunun şuurunda ise, mecazdan hakikate mesafe kat etmesi mümkündür.

2- Mecâzî aşkta iffet muhafaza edilmelidir

Makbul olan mecâzî aşkın ilk özelliği tam manasıyla iffeti olmasıdır. İffetsiz muhabbete aşk denmez. Onun ismi şehvettir ki hayvanlarda da görülür. (Abidin Paşa, I, 57) Mecaz, hakikate götüren köprü olduğuna göre mecâzî denilen insan aşkı da kulu bir gün Allah aşkına götürebilir. Yeter ki bu aşk bir vücud ihtirası bir nefis hastalığı, kısaca yanılmış veya sapıtmış bir istek olmasın. (Kenan Rıfai, 33)

3- Mürşid-i kâmilin himmeti gerekir

Allah yolunda ilerlemek isteyen kimsenin her şeyden önce kendisine ayak bağı olacak kayıtlardan kurtulması, kalbinde Allah’tan gayrısına bağlılık bulunmaması gerekir. Aşk-ı mecâzî ile birini seven de, sevgilisinden başka her şeyi kalbinden çıkarmış olduğundan, kalbini ve fikrini yalnızca sevgilisine hasrettiğinden, onu bu tek bağdan kurtulmak kolaydır ki o bağ da bir mürşid-i kâmilin himmetiyle çözülüverir. İşte aşk-ı mecâzînin hakîkat köprüsü olması, Hazret-i Pir’in de, “âşıklık ne sûretle olursa olsun, bizim için rehber-i hakîkattir” buyurması, bu itibar ile olsa gerektir. Yoksa Hazret-i Mevlânâ, “Renge incizab [dış güzelliğe tutulmak] dolayısıyla husûle gelen aşklar, aşk değildir; neticesi utanıp arlanmaya varan bir hevesten ibarettir” (Mesnevi, c. 1, b. 205) buyuruyor.” (Tahirü’l-Mevlevi, I, 135)

Abidin Paşa’ya göre beyitteki “bizi” tabirinde bir ima vardır. Ona göre Hz. Mevlânâ şöyle demektedir: Aşk bizim gibi ilahî aşkın yüceliğini anlamış, şeriat ve hakikatin hükümlerine uyanları vahdet mertebesine ulaştırır. Yoksa mecâzî aşk bir münkire ne fayda verebilir. (Abidin Paşa, I, 57)

Mesnevihan Şefik Can’ın bu beyitle ilgili aşağıdaki açıklaması, tüm söylenenleri özetler mahiyettedir:

“Hak yoluna düşen bir kişiye ayak bağı olacak bir ilişki bulunmaması gerekir. Gönlünde her hangi bir şahsa sevgisi olmayan kişi, her gördüğüne bağlanabilir. Bu sûretle onun dünyaya olan bağlılığı arttıkça artar. Fakat candan gönülden birini seven kişi, sevdiğine bağlanmakla, diğer bağlardan kurtulur. Çeşitli bağlantıları bire indirmiş olur. Elbette bir bağdan kurtulmak, birçok bağdan kurtulmaktan kolaydır. Böyle bir bağı olan kişinin de o tek bağı, kâmil bir mürşit eliyle kolayca çözülür. Fakat şura­sını unutmamalı ki; mecâzi olan ve sahibini tek bağlı haline getiren bu aşk, nefsânî ve şehvânî olmamalıdır. Çok güzel yapılmış bir insan resmini seyreden bir kimse­nin, ona karşı şehvet değil, hayranlık duyduğu gibi, canlı bir güzele bağlanmış olan da, onda, sevdiğinde Allah'ın yaratma gücünü, sanatını görüp; "Allah'ım, sen ne gü­zel yaratıyorsun!" diye Hakk'a hayranlık duymalıdır. Hatırına şehvânî duygular gel­memelidir. Gelecek olursa, o aşka mecâzî aşk değil, hayvânî aşk denir. Böyle bağlı­lık hakîkate köprü olamaz. O köprüden Hak tarafına geçilemez.” (Şefik Can, II, 381)

KAYNAKLAR

Abidin Paşa. Mesnevi Şerhi. I-II. sad. M. Sait Karaçorlu. İstanbul: İz yay. 2007

Kenan Rıfai. Şerhi Mesnevi-i Şerif. İstanbul: Hülbe yay. 1973

Şefik Can Konularına Göre Açıklamalı Mesnevi Tercümesi. I-VI. İstanbul: Ötüken nşr. 1999

Tahirü’l-Mevlevi. Şerh-i Mesnevi. I-XVIII. İstanbul: Şamil yay. ts.

VEFA

...Vefâ nedir, bilir misin?

Vefâ arkanda bıraktığını, giderken yaktığını yabana atmamandır.

Vefâ; dostluğun asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır.

Vefâ ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır.

(HZ.MEVLÂNA )

Çok Sevecendi Benim Efendim

İnsan vardır; yanında bulunmaktan haz alır, “Keşke hiç ayrılmasam” dersiniz. İnsan vardır; “Sözünü bitirse de kurtulsam” diye dakika sayarsınız. Tüyü sevgili tabir ettiğimiz yaratılışı gereği sevimli olanların mevcudiyeti kadar; girdiği ortamı beş dakikada kuzey buz denizine çeviren tiplerin varlığı da sünnetullah gereği! Hakikat şu ki, çevresinde insanların halka olduğu, bir topluluğa lider yada öncü olmuş, nesillere mal olmuş kimseler sevecen olmayı benimsemiş, bizatihi yaşamış abide şahsiyetler! Gergin, dayatmacı, amir tavrı gösterenlerin etrafında genellikle kimse barınmaz! Bulunanlar; vazifeleri icabı yada menfaatleri öyle gerektirdiği için bu tarz kişiliklere katlanmayı seçenlerden başkaları değildir.

Sevecen olmak nasıl başarılır? Sevilen, arzu edilen, özlenen ve pozitif enerjisi ile etrafa neşe saçan, duruşuyla insanlara inşirah veren, gönül huzuru aşılayan davranışlar nasıl ortaya konabilir?...

Bütün çağlara ve toplumlara örnekliği diri kalsın diye hayatı en ince detayına kadar kayıt altına alınmış; uyumasından yürümesine, konuşmasından yeme-içmesine varıncaya kadar 24 saati sağlam rivayetlerle korunmuş Evrensel İnsan Allah Rasülü; sevecenliğin en canlı, en ileri örneklerini sergilemiş. Efendimizin sevecenliğini uzun tahlillerle haftalara yayarak işlemek mümkün. En can alıcı hallerini üç ana başlıkta sahne sahne seyredelim:

1- İstişare Eder, Bilgi,Tecrübe ve Uzmanlığa Değer Verirdi: Despotluk, ben bilirimcilik iticiliğin baş sebebidir. Efendimiz Alemlerin Sırrına, İlm-i Ledüne sahip olmasına rağmen toplumsal işlerde, hayati kararlarda dayatmacı olmamış, istişare etmiş, çoğunluğun ittifak ettiklerini uygulamış, tecrübe, bilgi ve uzmanlığa değer vermiştir.

Uhud Savaşı için hazırlık yapılıyor…Ebu Süfyan komutasındaki müşrik ordusu Medine’nin 4 km yakınına kadar gelmiş, müminlerin burnunun dibine sokulmuş. Medine savaşa hazır değil. Müşrikler oldukça güçlü. Ashab arasında iki görüş tartışılıyor: Yaşlılar şehirde kalıp onları sokak harbi, gerilla taktiği ile vuralım derken; gençler meydan muharebesinden yana.

Rasülullah durumu mescitte istişareye açıyor. Uzun müzakerelerden sonra gençlerin ağır basmaları kararın meydan muharebesi yönünde çıkmasını sağlıyor. Kader sırrına vakıf olan Allah Rasülü durumdan biraz mütereddit olsa da ses çıkarmıyor, zırhını kuşanıp atını eyerliyor. Rasülümüzün şehirde kalmaktan yana olduğunu yaşlılardan öğrenen gençler yanına gelip istirham ediyorlar:
-Ya Rasülallah, biz isteğimizden vazgeçebiliriz, dilerseniz şehirde kalalım.
Allah’ın Rasülü tüm heybeti ile buyuruyor:
-İstişare ettik, karar aldık. Bir Nebi zırhını kuşandıktan sonra çıkarmaz, yürüyün cihada !..

…

Kendi görüşü şehirde kalmak olmasına rağmen istişareye ve cemaate değer vermesi oldukça manidar değil mi?...

***

Bir başka gün. Bu defa Bedir’deyiz…Harp düzeni almak üzere ordunun tepe yamacına konuşlanmasını emir buyuruyor Allah Rasülü. Hz. Ömer atılıyor:
-Bunu Vahiyle mi söyledin, kendi görüşünle mi?...
-Kendi görüşümle buyurunca Ömer devam ediyor:
-Benim harp tecrübem var. Harpte su önemlidir. Bedir kuyularının oraya, aşağıya konuşlanalım derim!..

Allah Rasülü onaylıyor ve ordu oraya konuşlanıyor.

…

“Ben Rasülüm, Ne diyorsam O, burası olacak” diye dayatmıyor. Tecrübe ve birikime değer veriyor.

***

Bu defa bir başka harp öncesi. Müşrik sürülerinin güçlü bir ordu ile Medine’ye hareket ettiği haber alınıyor. Rasülullah yine istişare ediyor. Ortak bir görüş çıkmıyor. Selman-ı Farisi söz alıyor:
-Ya Rasülallah, benim ülkem İran’da şehirlerin etrafına hendek kazma usulüyle harpler yapardık. Bu defa bunu denesek !?..

O güne değin Arap Dünyasının hiç bilmediği bu usül hakkında Rasulullah detaylı bilgi alıyor. Selman öncülüğünde hazırlıklar yapılıyor ve hendek kazılıyor.

…

Tek kişi bile olsa konusunda uzman olana değer vermek, hiç denenmemişe fırsat tanımak, yeniye açık olmak ne kadar güzel değil mi?... Bu tavrın güzelliği değil mi Hendek Harbini zaferle sonuçlandıran?..

2-İnsan Ayrımı Yapmaz, Çocukla Çocuk Büyükle Büyük Olurdu: O insanları sosyal sınıfları ile değerlendirmez, kimseye adalet ölçülerini zorlayacak ayrıcalıklar tanımazdı. Çevresinde Bilal-i Habeşi ve Ebu Hureyre gibi akşamdan sabaha yiyecek ekmeği olmayan fakirler olduğu kadar, Abdurrrahman b.Avf ve Hz.Osman gibi devrin sermayedarları da vardı.

Ebu Zerril Gıfari bir gün gaflette bulunarak Hz.Bilal’e “Kara kadının oğlu, hepimiz nesebimizi, dedelerimizi sayabiliriz, sen ise sayamazsın!” deyiverdi. Nesebini, soy ağacını bilmek bir yarış ve üstünlük sebebiydi. Bilal ise köle olarak büyümüştü. Son derece müteessir oldu.

Durumu öğrenen Rasülullah öylesine gerildi ki alnının ortasındaki damarlar dışarı fırlamış vaziyette Ebu Zeri ikaz etti:” Sende hala cahiliye kalıntıları mı var?..”

…

Onun için her insan ayrı bir değerdi. Sofrasında herkese yer vardı. Büyük bir davaya soyunmasına karşılık Mekke Ulularını, statüleri saygın olanları yanına alma derdinde hiç olmadı!:..
Onun yüreğinde köle de mutluydu, efendi de…

***

Medine’li çocuklardan birinin kuşu ölmüştü. Üzgün ve perişan olan çocuğun kapısına vardı:
”Ömercik, cik cik nerede? Ne oldu cik cike? “dedi başını okşayarak. Çocuk:” Kuşum öldü Ya Rasülallah” dedi. Rasülullah o çocuğa taziyede bulundu. Minik yüreği teselli etmek için Onunla bir süre oturdu.

…

Küçük bir çocuğa kuşu öldü diye kalkıp taziyeye gitmek! Yapabilir miyiz?.. Bu derece ince ruhlu olabilir miyiz?..

***

Hasan ve Hüseyin namaz kılarken üzerine atıldılar. Onlara hiç kızmadı. Selam verdiğinde:
”Ne güzel bineğiniz var sizin!” dedi ve başlarını okşadı.

…

Cuma günleri camilerde gözlediğim hallere üzülürüm. Çocuklar gülüştü yada fısıldaştı diye hışımla üzerlerine yürüyen hacı amcalar nasıl bir Rasüle inanıyorlar ?...Onları kovalayan, azarlayan anlayış neredeeee, sırtına bindiren Rasülullah neredeeee?..

3-Sınırsız Paylaşır, Bağışlar, Kendinden Ferâgat Ederdi: Dünyalığa hiç önem vermemiş, yemeğini, kazancını ümmeti ile paylaşmıştı. Hz.Hatice ile yaptıkları ticaretten elde ettiği kazancı Mekke’de 3 yıla yakın süren boykotta tamamen müminlere harcadı. Haşimoğulları Mahallesinin dışlandığı günlerde neyi var neyi yok sarf etti ilk müminlere ve akrabalarına.

Medine’de bir gün sahabeden bir zat Rasülullah’a kaliteli kumaştan cübbe diktirip hediye etti. Sevdiği renkten bu aba hoşuna gitmişti. Mescide, sahabesinin arasına çıktı. Sahabeden biri: “Ya Rasülallah benim cübbem yok, onu bana ver” deyiverdi. Niye demişti ki sanki?.. Bir kere de Alemlerin Efendisi giyinse, sevinse, öteki de istemese olmaz mıydı?.. Hiç tereddüt etmedi. Hemen çıkardı cübbesini ve isteyene giydirdi. O; Şefkat Nebisi idi.

…

Yeni aldığınız takım elbiseyi üzerinizden çıkarıp verecek kadar paylaşımcı olabilir misiniz?...

***

Sofrasına ne yollansa önce Ashab-ı Suffeye verirdi. Hz.Osman bir gün kızarmış koyun yolladı. Onu da hemen paylaştı Ashab-ı Suffe ile…Durumu öğrenen Osman, bundan sonra bir şey yollarken adamlarına tenbih edecek;” Rasülullah Ashab-ı Suffeye yollamasın ben oraya da verdim, ne olur söyleyin Efendimiz güzelce doysun” diyecek, ama Rasülullah her geleni yine fakirlerle paylaşacaktı.

…

Mükellef sofralarda lezzet denizine iştah yelkeni açarken fakirler ne kadar aklımıza geliyor?...

***

“Hediyeleşin” buyururdu… Zekat müessesesinde kalbi İslam’a ısındırılmak istenen Müellefe-i Kulub’a pay ayırmıştı İslam’a muhabbeti artırmak için.

Yeni Müslüman olan Ebu Süfyan Mekke Fethi günlerinde bir vadi dolusu deve görünce:
-Ne güzel değil mi Ya Rasülallah, dedi içi giderek…
Alemlerin Efendisi:
-Al, hepsi senin olsun deyiverdi..
Ebu Süfyan’ın gözleri parladı…Hz. Muhammed bağışladı mı böyle bağışlardı.

…

Değil kendimize ısındırmak istediklerimiz, sevdiklerimize ne kadar bağışta bulunabildik ki ?..

* * *

Değerli Dostlarım;
Zaman zaman bazı insanların etrafında oluşan sevgi halelerine özenip, “Niçin benim de çevrem böyle değil” diye sorduğunuz oluyor mu?.. Sorunuzun cevabı başka yerde değil; bizzat sizde!... Haliniz, tavrınız, çizginiz ve bakışınız ne kadar Rasülullah’a paralel ise o derece sevileceğinize inanın !..

Unutmayın; Kelebekler “Işık burada!” komutuyla gösterilene değil; hakikaten ateş gördükleri, ışık fark ettikleri yere doğru uçar ve sadece oranın yörüngesinde pervane olurlar !..

Nur Pınarı; Alemlerin Efendisine pervane olanlara ne mutlu!

Selam olsun, Hakiki Işığı fark edebilen gözlere!

Selam olsun, İÇİNİZDEN BİR RASUL ayetini Özünde duyabilenlere!

Farklı Bir Şey

Farklı Bir Şey

Kalabalığa uymak, herkesin yaptığını yapmak sıkıcı geliyordu Ona. Daima farklılıkları denemek, yeni seyirler yaşamak istiyordu. Dinlenmesi, eğlencesi, vakti değerlendirmesi farklı olmalıydı. Sıradanlık bunaltıyordu. Halim-Selim görüntüsünün altında belki de ilk gençlik yıllarından kalma muhalif bir ruh, isyankar bir boyut saklıydı. Tekdüzeliğe, alışılmışa karşı zaman zaman o ruh baş kaldırır, o anlarda dışarıdan bakanların belki de garip karşılayacağı tavırlar sergilerdi.

Güneş tutuluyordu o gün. Yerli-yabancı turistler Güney sahillerine ve İç Anadolu’nun kuzeyine akın ediyordu. Tam tutulma yaşanacaktı. Mana boyutunda olayı karşılamak isteyenler zikir ve tesbihe başlıyor, merak dolu imanlı yürekler ilmihallerden Küsûf Namazı bahsini inceliyordu. Tebliğ gayreti içinde olan bazı gençler el ilanları ile yapılacak olanları halka dağıtıyordu. Broşürde yazılanlardan iki maddeye ilişti gözü: Hasta ziyareti ve sadaka!..

Hz.Musa’nın Rabbi ile konuşmasını hatırladı:
-Ya Musa, benim için ne yaptın?
-Namaz kıldım, oruç tuttum ey Rabbim.
-Onlar kendin için Ya Musa, benim için ne yaptın?...

Musa şaşırmıştı. Sırf Rabbi için ne yapabilirdi?...İlahi hitap devam etti.
-Hastalandım, gelmedin Ya Musa?
-Haaaşaaa!.. Ey Rabbim sen hasta olmaktan münezzehsin!...
-Geceleri inleyen, acı ve ağrı çeken o hasta var ya, benim rızam onunlaydı ey Musa!..

***

Zikir ve tesbihata devam ediyordu. Ama farklı bir şey yapmalıydı. Tutulmaya saatler kala, netten görüştüğü bir hakikat yolcusunu hatırladı. Hastası olan biriydi bu. Hakikat yolcuları sırlarını açmazlardı pek. Ahvalini ısrarla sorduğu için görüştüğü kişi bir miktar anlatmıştı. Bağlantıya geçti. “Evinize 5-10 dk uğramama, hastanızı ziyaret etmeme izin verir misiniz?” dedi… “Memnun oluruz” cevabını alınca fırladı yerinden.

Şehrin en uzak semtine doğru yol alıyordu. Bilmediği bir evde ilk kez göreceği insanları, onların hastaları ile olan bağlarını, sabır ve tahammüllerini merak ediyordu. Vakit öğleye doğru akarken radyolar tutulma haberleri için Antalya ve Konya ile canlı bağlantılara geçmişti. Frekansları karıştırdı, farklı bir yayın arıyordu. Bir kanal sürekli salavat getiriyor, Alemlerin Efendisine övgü dolu naatlarla güneş tutulması karşılanıyordu. Orayı dinleyerek yola devam etti.

Epey mesafe kat ettikten sonra verilen adrese ulaştı. Denize nazır; penceresinde kırmızı sardunyalar açan beyaz badanalı, bahçeli evin avlusuna girdiğinde; ” Ben küçük Zehra için geldim ” dedi… Yukarı buyur ettiler. Odaya girdiğinde gördüğü manzara karşısında zihni de bakışı da bir anda donmuştu. Yedi-sekiz yaşlarında menekşe gözlü, şirin mi şirin bir kız çocuğu makineler, serumlar ve hortumlardan oluşan yaşam destek ünitesi ile hayata tutunmaya çalışıyordu.

Annesi ile tanıştı. Anlattılar. Doğumundan çok kısa süre sonra bu duruma gelmişti Zehra. Bir metabolizma hastalığı idi yaşadığı. Nefes alışı, yeme içmesi hep kontrol altındaydı 24 saat. Başında biri bulunmadığında her an her şey olabilirdi. Teyzesi, annesi ve büyük hastanelerden birinin yoğun bakım servisinden bir görevli, sürekli Onunla idi...

Uzun uzun düşündü. Hastası olan bir ev, üstelik bir çocuk!.. Kendi çocukları geldi gözünün önüne. Koşabilmeleri, akşam eve geldiğinde boynuna atılmaları, sağlıklı bünyeleri ne büyük nimetti?!..
Anne ve teyze yatağa bağlı pamuk prensesin serüvenini anlatırken simalarını gözlemledi. En ufak bir sabırsızlık yada bıkkınlık emaresi yoktu üzerlerinde. Öylesine bütünleşmiş, öylesine hazmetmişlerdi ki durumu; konuşurken “Zehra şunları şunları yaşadı” demek yerine; çoğul kipiyle “Biz şunları yaşadık, şu zaman şöyle olduk, şimdi şöyleyiz” tarzından cümleler kuruyorlardı.

İnsan bu kadar mı mütevekkil, bu kadar mı teslimiyet içinde, bu kadar mı razı olurdu?! Rıza Halini düşünüyordu son günlerde. Rızanın canlı timsali idi konuştuğu kişiler. Rıza bu işte, dedi içinden.

Arada bir denize, bahçeye baksa da kaçamak gözlerle Zehra’yı süzüyordu. Zehra’nın gözleri camdaydı. “O bugün güneş tutulmasını bekliyor” dediler. Konuşamayan bir çocuk güneş tutulmasını nasıl bilir ki diye düşündü. İçinden geçenleri duymuşçasına teyzesi söze girdi:

” Biliriz biz, Zehra’mız hepsini bilir, O hisseder!.. Onun hisleri hepimizden daha açık!...”

Beş duyunun bir kayıtlanma olduğundan, bilimin son dönemlerde 32 duyu tespit ettiğinden, belki de duyuların bile sonsuz-sınırsız olduğundan bahis açtılar. Onlar konuşurken Zehra etrafı gözleriyle kolaçan ediyordu. Teyzesi; ” Sizin gelişinizden çok memnun!...Siz de Onun hissettiklerini hissetmeye çalışın!.. Memnuniyeti yansıyacak size!” dedi

Ona neler yansımamıştı ki?!.. Hissettikleri dile dökemeyeceği kadar yoğun ve sırlı idi. Dalgınlığını perdelemek istercesine, bir bardak su istedi. Çaylar yudumlanıp sohbet devam ederken bardağa 41 Fatiha okudu. Buna yürekten inanmıştı. Evde çoğu kere sürahiye de 41 Fatiha okurdu!.. Fatiha; Kur’anın Özeti, Fatiha; Sırların Anası, Fatiha; Şifa Anahtarıydı!..

Okumayı bitirince “Bunu Ona içirin, umarım bir şeyi kalmaz” dedi…Tıp, bu dert için çaresi yok diyordu. Oysa Allah devasız dert yaratmamıştı. İçine gelen his; günün birinde Zehra’nın koşup oynayacağını fısıldıyordu. Bir güneş tutulması gününde başlayan bu hastalığın, bu yıl ki güneş tutulması ile şok bir şifaya kavuşması için niyaz etti Rabbine. Hepsi Allah’ın elindeydi. Güç-Kudret Onundu. O dilerse razı olan kuluna neler bahşetmezdi ki?!..

Müsaade istedi. Zehra’nın minik elini öperek ayrılacaktı. Büyükler hep çocuklara el öptürürdü. O buna da muhalifti!... Aykırı olmayı sevmişti ya! Çocukların elini öperdi. Minikler önce şaşırır, sonra pek sevinirlerdi. Yatağa bağlı Zehra’nın elini öptü. Şifa diledi ve ayrıldı evden.

Yokuş aşağı inerken nicedir boğazına düğümlenenler nefesini kesiyordu. Daha fazla tutamadı kendini ve gözlerinde titreyip duran hüzün seline teslim oldu. Radyoyu açtı. Yunus ilahileri çalıyordu:

“Bir hastaya vardın ise
Bir damla su verdin ise
Yarın anda karşı gele
Hak Şarabın içmiş gibi!”

Hastaya varmış, su da vermişti. Ya içtiği Hak Şarabı neydi?...Rıza dedi içinden rıza!.. Razı olanları görmüştü. Rızanın canlı örnekleri ile sohbet etmişti. Bundan daha mutluluk verici bir şey olabilir miydi?.. Kevser’den bir kadeh içmekti razı olmak!.. Rızayı yudum yudum sindirenleri gördü. Belki birkaç damla rıza şarabı tatmak Ona da nasip olmuştu.

Otoyola çıktığında tutulma başlıyordu. Radyoda Tevbe-i İstiğfar ve Salavatlar artmış, dualar peş peşe akmaya başlamıştı. Güneş ışıkları kurşûnî renge dönüşüyor, gölgemsi bir atmosfer yola düşüyordu. Sıkışık trafikte öndeki araç ani duruş yapınca kontrolü kaybetti. Küt diye vurmuştu. “Eyvah” dedi içinden, “Eyvah, bu pahalı aracın sahibi kim bilir şimdi ne aksilikler çıkarır?..”

Kontağı kapayıp indi. Öndeki şoför de indi. Simasından mülayimlik damlayan kişi ile el sıkışıp geçmiş olsun dilediler birbirlerine. Ses de çıkmıştı ama tamponlarda çizik bile yoktu. Hayret ettiler. İyi günler dileyip yola devam ederken şaşkındı.

Yunus diyordu ya “Yarın anda karşı gele!” Yarın; bu andı, dem bu demdi…Hastanın rızası korudu besbelli dedi içinden!.. Rıza yarını beklemeden anında karşılamıştı belayı. Seriül Hisabtı Alemlerin Rabbi.

Yol üstündeki bir mescide uğradı. İki rekat namaz kılarak dua etti. Cami çıkışında bir market önünde bekleyen teyzeye hal hatır etti. Onu da tanımıyordu. Bugün bir düşküne selam verilmeli, sadaka çıkarılmalıydı. Teyzenin niçin beklediğini hissetmişti. Kim bilir belki de sebze reyonlarından arta kalanları alacak, gecekondusuna ezik domatesler, bayat ekmekler götürecekti. Cebinden çıkardığı üç beş kuruşu yaşlı kadının eline sıkıştırdı. ”Torunlarına bir şeyler alırsın” dedi…Kadının gözleri parladı:” Sen bizim yetimleri tanıyor musuuuun? ” diye sordu. Tanımıyordu. Yetimleri olduğunu da bilmiyordu. İçinden öyle demek gelivermişti. Kadın bildiği bütün duaları sıralarken; ”Şükrümüz Allah’a olsun teyze, kal sağlıcakla” deyip uzaklaştı.

...

İşyerine döndüğünde çalışma arkadaşları güneş tutulması üzerine konuşuyordu. Kimi deprem senaryoları üretiyor, kimi beyinlerde ve idraklerde değişim olacağından dem vuruyor, kimi de namaz ve zikrin faydalarını anlatıyordu. İçlerinden biri: ”Siz ne yaptınız bugün?” diye sordu.

- Şarap içtim şarap!...Hem de çok tatlı, çok farklı bir şarap!...

Herkes birbirine bakıştı…

“Şarap içmişmiş!.. Tövbe tövbeeee!.. Buna da son dönemlerde bir haller oldu” diye fısıldaşmalar sürerken, O muzip bir gülümseme ve hiç tatmadığı iç huzuru ile girdi odasına.

Mehmet DOĞRAMACI